معمولا ما انسان ها بر اساس سیر اتفاقات پیش آمده و حوادث پیش رو ، به دنبال معنا سازی برای آنها هستیم و رنگ و بوی تفکرات شخصی و باورهای عمیق گذشته ی خود را در آن نیز دخالت می دهیم و خب تصویری که از واقعیت نهایی ایجاد می کنیم بسیار خلاف واقع؛اشتباه و گاها علیه سلامت روان ما است. اما در مقابل این جریان

می توان با کنترل بر افکار ، رفتارها را در کوتاه مدت و روندهای رفتاری را در بلندمدت تغییر داد ، اما ایا می توان با زمانی که صرف تحلیل افکار می کنیم کنار آییم و با آغوشی باز آنها را پذیرا باشیم. مشکل اکثر ما انسانها برای تغییر در همین قسمت است.

مگر می شود هیچ استعدادی پیدا نکنم؟ مگر می شود تمام بدبختی ها از لحاظ مهارت و استعداد و یادگیری برای من باشد.. باید بیشتر توجه و دقت کنم و با تمرکز بسیار در جستجوی استعدادها و توانایی های خود بربیام تا بلکه بتونم به زندگی بهتری که مدنظرمه دست پیدا کنم.

یک زمانی فکر می کردم خیلی عجیب است که عده ای نمی توانند افکارشان را در موقعیت های مختلف عوض کنند و چطور است که با تغییر افکار می توان بهتر شد اما عده ای از انجام آن ناتوانند. امروز که به افکارم نگاه می کنم و متوجه می شوم که خیلی سخت است تغییر دادن افکارو صدالبته عمل کردن بر اساس آن. به عنوان مثال دی

داشتن چیزهایی که نداشته یی ، بسته به نوع شان ممکن است سخت و یا آسان باشد. مثلا نداشته های معنوی روحی را باذهن و مرور و تمرین ذهنی و برخی نداشته های مادی را با تلاش برای بدست اوردن پول بیشتر. اما در این میان یک مشکل وجود دارد و آن اینکه پس از بدست آوردن داشته ها ، ممکن است تا زمانی در باور داشتن آن ش

ممکن است بنظر سخت بیاید اما اکنون که خیلی نمی خواهم خوشحال باشم ، نمی توانم هم شاد نباشم. پس برای شادی می جنگم و اطمینان دارم که می شود این را ممکن کرد. الان چشم های من به لپ تاپ و فکر من بر این است که "آیا ممکن است این نوشته جذاب شود؟" .. همزمان می خواهم با این نوشته شاد شوم. ارضای روحی شوم. پس لب

یه چیزایی هست ، احتمالا درست باشه یا نه(:مثل همین "روزه گرفتن"). اما چون به حالت اجبار و تاکیدی به ما آموخته شده ، و ازونجایی که انسان و روح انسان آزاده "اسارت" رو نمی پذیره ، بنابرین تصمیم به ترک اونها می گیریم. و دیگه برای "انتخاب" اونها فرصت دوباره یی برای خودمون باز نمی کنیم و این چنین میشه که آمار کسایی که روز به روز "روزه" رو ترک میکنن بیشتر میشه.

شاید البته!

در دوران عقد خودم به سر می برم. از همسری که دارم بسیار راضی ام و خداراشکر دوستش دارم. همواره فکر می کردم در تنهایی خواهم مرد اما همسرم به من ثابت کرد که "من" تنها نیستم. البته بر اساس بسیاری از استدلالات شخصی خودم که اکتسابی ست البته ، معتقدم همه ی ما فارغ از نقشی که در اجتماع داریم تنهاییم و این اس

اینکه اینجا بنویسم و فیدبکی نگیرم ، خودش می تواند تمرین بسیار خوبی برای ارتقای حد صبر خود در برابر واکنش دیگران باشد. نظر ندادن علی رغم دیدگاه خیلی ها ، خود یک نوع نظر و واکنش معنادار به حساب می آید که می تواند بسیار رنج آور باشد . منتهی باید این را نیز به عنوان فرصتی برای نادیده گرفتن نظرات دیگران و در نتیجه تمرکز بر کار و عمل خود دانست.